شهروند هزاره

اين­سخنان حامدکرزي است که هرشهروند کشور بارها آن­را ازطريق رسانه­ها شنيده است. موردي که وي به­خاطرش اين­سخنان را باجديت و حساسيت بيان داشت، به­آتش کشيده­شدن مکاتب در جنوب و شرق­کشور توسط­ طالبان و پيروان محلي­شان مي­باشد.

همه مي­دانيم که طي 4 سال گذشته، شورش­هاي­مسلحانه، ترور، انفجارات، آدم­ربايي، سربريدن و آتش­زدن مکاتب و کشتن­آموزگاران در مناطق­جنوبي و شرق­کشور ادامه داشته و نه­تنها هيچ­روزنه­اي که بيان­گر پايان آن باشد، به­چشم نمي­خورد که با افزايش­تحرکات و عمليات­تهاجمي ـ ايذايي، هراز چندي منطقه­ي­تازه­اي در اين قسمت­هاي­کشور به­تصرف نيروهاي ضدمردمي طالبان درمي­آيند و يا به­آشوب کشيده مي­شوند. گرچه وجود مسائلي در پس­پرده عامل­همه­ي اين­بازي­هاي درواقع سياسي است، اما به­دليل عدم ارتباط آن به­مبحث ما، از آن مي­گذرم و آن­را به زمان­ديگر و مقاله­اي­مستقل موکول مي­نمايم. باهمه­ي­اين­ها، دولت به­جاي داشتن موضع­قاطع درمقابل حرکت­هاي­براندازانه­ي طالبان و القاعده، هميشه از سياست­مماشات، تساهل و انعطاف برخوردار بوده و باطرح دسته­بندي طالبان به «داخلي» و «خارجي» و نيز «تندرو» و «ميانه­رو» که به­بهانه­ي آن اقدام به آزادنمودن اسرا و زندانياني نموده که هرکدام از چندين­فقره قتل و شرکت درعمليات بمب­گذاري و آدم­ربايي برخوردا مي­باشند.