شهروند هزاره

گفتار و نوشتار درعين­ حالي­كه مقتدرترين ابزار ارتباط انسان‌ها و انتقال تجارب و دانش بين آنان بوده، بيانگر هويت­جمعي نيز مي‌باشند. در مورد اول بايد خاطرنشان ساخت كه ساختار و روابط اجتماعي با زبان يك جامعه داراي ارتباط تنگاتنگ و مستقيم مي­باشد. يعني اين­كه، زبان كه عامل ارتباط عناطر جامعه است، بايد پاسخ­گوي روابط و مناسبات، هم­چنين بيانگر دانش، هنر و استعداد جامعه باشد. به­همين دليل رشد و تكامل زبان متأثر از تكامل جامعه بوده و بايد متناسب با آن رشد يابد. بنابراين نمي­توان هميشه به واژه­هاي كهن بسنده نمود و به­بهانه­ي اصالت زبان و يا كهن بودن واژه­هاي مورداستفاده افتخار دروغين كرد و يا با پويايي و واژه­سازي ضديت به­خرج داد. چراكه نمي­توان براي جامعه نقطه­ي جوش لايتغيري متصور شد. اين است كه واژه­سازي به­مثابه­ي يك ضرورت اجتناب­ناپذير براي بقاي يك زبان مطرح است. البته درصورت حفظ اساسات زبان، و نه خلط آن با زبان­هاي ديگر (مانند زبان اردو در شبه قاره­ي هند). مسلماً عدم رشد و يا ناتواني يك زبان به­لحاظ ساختاري (دستوري) و نيز واژه­سازي، پيروان يك زبان را ناچار از استمالت از ديگر زبان­ها مي­سازد كه فارسي به­دليل غناي واژه­اي و دستوري­اش هرگز به چنان سرنوشتي دچار نمي­گردد. درمورد دوم كه درواقع روي­كرد سياسي _ اجتماعي زبان مي­باشد، زبان يكي از عناصر فرهنگ تلقي شده و بدين­گونه مي‌تواند از شاخصه‌هاي بارز "قوم" و يا "ملتي" به­شمار رود. بنابراين، درجه‌ي رشد و تكامل يك زبان، رابطه‌ي مستقيمي با مرحله‌ي رشدتمدنيِ يك ملت و يا قوم داشته و بر مبناي آن است كه درجه و سطح تمدن يك مجموعه­ي انساني تعيين مي‌گردد.

تنش ميان تلوزيون­طلوع و دادستان­کل کشور که مدتي به­شکل نهفته جريان داشت، بالاخره پس از مصاحبه­ي اين تلويزيون با آقاي­ثابت در بعدازظهر سه­شنبه 28 حمل، به اوج خود رسيد. در شام همان­روز (خبرهاي­فارسي 6 بعدازظهر)، اين تلويزيون که بنايش بر ماجرا­جويي استوار مي­باشد، بخشي از کنفرانس مطبوعاتي دادستان­کل را که در همان­روز صورت گرفته بود، پخش نمود. آقاي­ثابت که عقده­هايش در مصاحبه با طلوع متراکم شده بود، با ادعاي تحريف­سخنانش توسط طلوع، تعدادي پوليس که مربوط حوزه­ي 10 مي­شدند را جهت بازداشت مسئولين بخش خبر تلويزيون يادشده فرستاد.

در مقابل اين عمل دادستان­کل، مسئولين طلوع چون هميشه برخوردي پرخاش­گرايانه نموده و دست به مقاومت زدند. اگرچه روندحرکت دادستاني کاملاً عقده­مندانه و خودسرانه بوده، اما در صورتي­که مسئولين­تلويزيون طلوع مي­خواستند، مي­شد آن­را به­آرامي و با دعوت فرمانده­پوليس به­داخل تلويزيون، حل نمايند. چراکه اقدام دادستان کاملاً احساساتي بوده و با گذشت چندساعتي و يا رفتن مسئولين­­تلويزيون نزد وي، همه­چيز فروکش مي­کرد.

اين­سخنان حامدکرزي است که هرشهروند کشور بارها آن­را ازطريق رسانه­ها شنيده است. موردي که وي به­خاطرش اين­سخنان را باجديت و حساسيت بيان داشت، به­آتش کشيده­شدن مکاتب در جنوب و شرق­کشور توسط­ طالبان و پيروان محلي­شان مي­باشد.

همه مي­دانيم که طي 4 سال گذشته، شورش­هاي­مسلحانه، ترور، انفجارات، آدم­ربايي، سربريدن و آتش­زدن مکاتب و کشتن­آموزگاران در مناطق­جنوبي و شرق­کشور ادامه داشته و نه­تنها هيچ­روزنه­اي که بيان­گر پايان آن باشد، به­چشم نمي­خورد که با افزايش­تحرکات و عمليات­تهاجمي ـ ايذايي، هراز چندي منطقه­ي­تازه­اي در اين قسمت­هاي­کشور به­تصرف نيروهاي ضدمردمي طالبان درمي­آيند و يا به­آشوب کشيده مي­شوند. گرچه وجود مسائلي در پس­پرده عامل­همه­ي اين­بازي­هاي درواقع سياسي است، اما به­دليل عدم ارتباط آن به­مبحث ما، از آن مي­گذرم و آن­را به زمان­ديگر و مقاله­اي­مستقل موکول مي­نمايم. باهمه­ي­اين­ها، دولت به­جاي داشتن موضع­قاطع درمقابل حرکت­هاي­براندازانه­ي طالبان و القاعده، هميشه از سياست­مماشات، تساهل و انعطاف برخوردار بوده و باطرح دسته­بندي طالبان به «داخلي» و «خارجي» و نيز «تندرو» و «ميانه­رو» که به­بهانه­ي آن اقدام به آزادنمودن اسرا و زندانياني نموده که هرکدام از چندين­فقره قتل و شرکت درعمليات بمب­گذاري و آدم­ربايي برخوردا مي­باشند.

چندروز دیگر، باز همانند سالیان گذشته به پیشواز مراسم بزرگ­داشت از روز جهانی زن می­رویم تا خودمان را اندکی دموکرات و طرف­دار حقوق انسانی زنان قلم­داد کنیم. اما آیا واقعیت این اداها و تظاهرات­هم چنین­اند؟ و آیا چنین کارکردها واقعاً می­توانند ما را به­سوی حقوق برابر زن و مرد رهنمون گردند؟ اینان مسائلی­اند که باید اندکی مورد توجه و  

خودکشي و خودسوزي زنان که درواقع اعتراض به­زندگي و مناسبات موجود خانواده و اجتماع بوده، در کشور ما متأسفانه به­شکل فاجعه­باري رو به افزايش مي­باشد. مناسبات، رفتار و روابط­سنتي در خانواده­ها عمدتاً از محتواي تبعيض "سني" و "جنسي" برخوردار بوده که هردو رابطه­ي مستقيمي با خودکشي دختران و زنان­جوان دارد. چراکه دختران و زنان­جوان هم به­دليل سني و هم از نقطه­نظر مادينگي، کوچک­ترين نقش و اختياري در تصميم­گيري­ها و اجراي آن­ها، در خانواده به­مثابه­ي مطمئن­ترين مأمن­شان، برخوردار نمي­باشند. بنابراين آن­ها به­عنوان عناصر منفعل و پسيوي که تنها تصميمات مردان­خانه بر آن­ها به­اجرا درمي­آيد، ايفاي­نقش نموده و همين باعث گرديده تا خودرا موجودي بي­ارزش و بي­نقش درجامعه و خانواده به­شمار آورند و هرگز احساس شخصيت ننمايند. اين­است که دختران و زنان­جوان هميشه نسبت به­ اين مناسبات معترض بوده و به­دليل عدم­تحقق خواسته­ها و تمايلات انساني­شان، عقده و خشمي متراکم در وجودشان خانه کرده است.